نمی دونم چمه!

حال و روزم خوش نیست!

چه بگویم...

لال شدم!

امان از دل...

یه اتفاقی افتاده،

فکرم را بد مشغول کرده...

چرا؟ نمی دونم! همزاد پنداری میکنم...

شاید برای بار سوم بود

در فعالیتهای تشکیلاتی

آچمز شدم!

آرام بودم و بیحرکت،

زلزله تکانم داد!

اولین بار زلزله را حس کردم؛

کامل و با تمام وجود!

چقدر مرگ نزدیک است؛

چقدر ما کم توجه!

مادر از من میپرسم: بالاخره این دانشگاه تمام شد؟

و من از پاسخ در میمانم! :|

شاید آخرین امتحان بود...!

دل نوشته های پیام نوری را میگذارم برای وقتش!

یه حرفایی رو نمیشه گفت؛ کاش میشد!

هر جایی هم همه چیز رو نمیشه نوشت، کاش میشد!

یه کارهایی رو نمیشه کرد، کاش میشد!

و کلی کاش میشد دیگه؛ که کاش میشد!

بلکه یه حالی ازمون عضو میشد...